خبرآمد خبری در راه است

سر خوش آن دل که از آن آگاه است

شاید این جمعه بیاید شاید

پرده از چهره گشاید شاید

دست افشان پای کوبان میروم

بر در سلطان خوبان می روم

می روم بار دگر مستم کند

بی سر و بی پا و بی دستم کند

می روم کز خویش خویشتن برون شوم

در پی لیلا و خی مجنون شوم

هر که نشناسد امام خویش را

بر که بسپارد زمام خویش را

مردی در عالم رویا فرشته ای را دید که در یک دستش مشعل و در دست دیگرش سطل آبی گرفته بود و در جاده ای روشن و تاریک راه می رفت .

مرد جلو رفت و از فرشته پرسید : این مشعل و سطل آب را کجا می بری ؟

فرشته جواب داد:میخواهم با این مشعل بهشت را آتش بزنم و با این سطل آب، آتش های جهنم را خاموش کنم .

آن وقت ببینم چه کسی واقعا خدا را دوست دارد .

شکست عهد من و گفت :هر چه بود گذشت

بگریه گفتمش :آری ولی چه زود گذشت

بهار بود تو بودی عشق بود وامید

بهار رفت و تو رفتی هر چه بود گذشت

هر چه بود گذشت......................................

چه روز ها که یک به یک غروب شد نیامدی

                                             چه اشک ها که در گلو رسوب شد نیامدی

خلیل آتشین سخن تبر به دوش بت شکن

                                                 خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی

برای ما که خسته ایم و داشکسته ایم نه

                                                ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی

تمام طول هفته را به انتظار جمعه ام

                                                دوباره صبح ظهر عصر غروب شد نیامدی

مادر عزیزم!

آیینه های مرا در ایوان اشک آمیز نگاهت بگذار .مادر سجاده نشین من ! که دوای دعایت زخمابه های اندوه مرا مرحمی است . وقتی کنار دریچه خاطراتت می نشستی و برایم شال غربت می بافتی  وقتی با مقنعه عفاف در کوچه باغهای مفاتیح به را می افتادی و برای همه خاک نشینان حلوای رستگاری قسمت می کردی مرا فرا می خواندی که از شکر خواب سپیده دمانت رویاوار بگذرم و ساعتی زیر سایبان آرام قنوتت بیاسایم

افسوس!

که جامه دان هجرتت بر دستگیره ی دعاها آویزان است . چه قدر دستهایت به سقف ازلی نزدیک است وتنت به رنگ شیشه های ماهتابی ابدیت در آمده .آنجا که تو هجرت کردی سراپرده ی پیامبران است .آن سوتر ،صالحان در رفت و آمدند .آنها آمده اند که تو را به ییلاق روحانی که بالاتر از منظومه ی جسمانی است ببرند. جسمت را به ورزش روانها می سپارم چرا که چیزی به فرو ریختن قالبهای زمینی نمانده است . اما با روحت زنده می مانم ،آن روح که در محله بیداری از خواب های آشفته ام حراست می کرد ، پیراهنت را میبوسم و می بویم و در رهگذر تاریخ می گذارم تا کاسه های خالی ادراکم از معنویت طعام ها پر گردد. به آن امید زنده ام که روزی عطر آسمانی دیدارت را ببویم و دوباره تو را  ببینم ....................

................مادر دعایم کن....................