جوانک خوش تیپ ،از این که قابلمه پیرمرد به پایش خورده و یک خط منحنی از جنس گرد و خاک روی شلوارش رسم کرده بود کلی ناراحت شد. صورتش را در هم کشید و یک نوچ پر محتوا از لبانش بیرون داد. تا سر حد امکان خودم را عقب کشیدم. روی شانه اش زدم و گفتم : (داداش بیا عقب این بابا راحت باشه .) از وسط دو تا دستم که مثل گوشت قربانی به میله وسط ماشین آویزانم کرده بود ،گردن کشیدم و نگاهش کردم. پیرمردی هفتاد ،هفتادوپنج ساله با کت خاکستری با بافتی درشت و ضخیم ،شلوار مشکی اش از گشادی گریه می کرد و با تمسک به کمربند پوسیده ای،دست و پا زنان خودش را به پیرزن چسبانده بود. با خودم فکر کردم و گفتم شاید می خواهند از جایی نذری بگیرند!به نظرم قابلمه دو نفره بود. اما قیافه شان به این کارها نمی خورد.تازه محرم و صفر هم تمام شده بود. پیش خودم محاکمه اش کردم.(حالا به هر علتی که این  قابلمه خالی را دست گرفتی پس چرا پلاستیکش آن قدر خاکی و کثیفه ؟!یعنی یک مشمای سالم گیرت نیومد که این طوری شلوار مردمو کثیف نکنی ؟!)شاید چیزی توی قابلمه دارند ؟!اما قابلمه توی پلاستیک یک ور شده بود. اگر چیزی توش بود از سوراخ های پلاستیک بیرون می ریخت . شاید هم پیدایش کردند، می خواهند بفروشند به نمکی؟! یا شاید هم ترسیدند در اثر تکان های ماشین که آدم را مثل مشک عشایر ایل بختیاری تکان می دهد، حالشان به هم بخورد، قابلمه را آورده اند برای مواقع اضطراری !! توی همین فکر بودم که پیرمرد با سرفه ای سینه اش را صاف کرد و گفت :(آقا پیاده می شیم.) مسافرهایی که سر پا ایستاده بودند،یکی ،دو نفر هم که جلوی در بودند پیاده شدند تا راهی برای پیاده شدن باشد. پیرمرد، یک دویست تومانی مچاله شده قرمز را به راننده داد. بعد هم زیر شانه پیرزن را به آرامی گرفت. پیر زن خیلی به آرامی قدم بر می داشت. پاهایش که بعد از شصت،هفتاد سال از کشیدن بدنش خسته شده بود،روی زمین کشیده می شد. مثل اینکه می خواست بماند و روی صندلی استراحت کند. شاید هم اگر زبان داشتند به بقیه بدن پیرزن می گفتند:شما بروید ما بعد می آییم. به رکاب پله های ماشین که رسیدند پیرمرد دست پیرزن را روی میله آهنی پشت صندلی شاگرد گذاشت و به پیرزن اشاره کرد که میله را نگه دار و خودش پیاده شد.قابلمه را با دقت تمام روی پله اول ماشین گذاشت و با وسواس آزمایش اش کرد که لق نزند. بعد هم دستش را به طرف پیرزن دراز کرد تا پیرزن پاهایش را آرام روی قابلمه بگذارد و بعد از روی قابلمه روی پله اول. دو پایش را که روی پله اول گذاشت . پیرمرد قابلمه را روی زمین گذاشت. دوباره پیرزن پاهایش را آرام روی قابلمه و این بار روی زمین گذاشت.

نمیدانم بقیه مسافران هم احساس من را داشتند یا نه؟!

پیرمرد و پیرزن یک عمر بود که از قابلمه خورده بودند ،ولی هنوز حتی یک قاشق هم از آن کم نشده بود. با اینکه قابلمه شان فقط برای دو نفر غذا جا می گرفت....

التماس دعا

گره گشا.....

به جز از علی نباشد به جهان گره گشائی

طلب مدد از او کن چو رسد غم و بلائی

چو به کار خویش مانی در رحمت علی زن

به جز اوبه زخم دلها ننهد کسی دوائی

ز ولای او بزن دم که رها شوی ز هر غم

سر کوی او مکان کن بنگر که در کجائی

بشناختم خدا را چو شناختم علی را

 بخدا نبرده ای پی اگر از علی جدائی

علی ای حقیقت حق علی ای ولای مطلق

تو جمال کبریائی تو حقیقت خدائی

نظری زلطف و رحمت به من شکسته دل کن

تو که یار درد مندی تو که یار بینوائی

همه عمر همچو(شهری)طلب مدد از او کن

که به جز علی نباشد به جهان گره گشائی

التماس دعا

یا علی مدد

کی رفته ای ز دل که تمنا کنم تو را

کی بوده ای نهفته که پیدا کنم تو را

غیبت نکرده ای که شوم طالب حضور

پنهان نگشته ای که هویدا کنم تو را

با صد هزار جلوه برون آمدی که من

با صد هزار دیده تماشا کنم تو را

بالای خود در آیینه چشم من ببین

تا با خبر زعالم بالا کنم تو را

مستانه کاش در حرم و دیر بگذری

تا قبله گاه مومن و ترسا کنم تو را

خواهم شبی نقاب زرویت بر افکنم

خورشید کعبه ، ماه کلیسا کنم تو را

اللهم العجل لولیک الفرج

التماس دعا